Skład tkaniny można rozpoznać poprzez kontrolę wzrokową i dotyk. Włókna naturalne, takie jak bawełna, są miękkie i-przyjazne dla skóry, mają lekko szorstkość i pewien stopień puszystości; len jest stosunkowo sztywny i wysoce oddychający; jedwab jest gładki, miękki i ma naturalny połysk; wełna jest puszysta, elastyczna i dobrze zatrzymuje ciepło. Włókna chemiczne, takie jak poliester i nylon, są gładkie, chrupiące w dotyku lub mają pewną elastyczność, ale stosunkowo słabą oddychalność. Obserwując połysk, dotyk i elastyczność tkaniny, można wstępnie określić skład jej włókien. Skład można również określić metodami fizycznymi lub chemicznymi. Na przykład powszechnie stosuje się metodę spalania: weź niewielką ilość błonnika, podpal go i obserwuj prędkość spalania, dym, zapach i powstawanie popiołu. Bawełna i len spalają się szybko, pozostawiając sypki popiół o zapachu spalenizny; jedwab i wełna spalają się powoli, pozostawiając twardy popiół o zapachu przypominającym spalone włosy; poliester, nylon i inne włókna chemiczne podczas spalania wytwarzają stopione kropelki i mają ostry zapach. Do identyfikacji można również wykorzystać obserwację mikroskopową struktury powierzchni włókna lub rozpuszczenie określonych włókien w rozpuszczalnikach.
Do identyfikacji przemysłowej i laboratoryjnej można również zastosować metody analizy instrumentalnej. Metody takie jak spektroskopia w podczerwieni z transformacją Fouriera (FTIR), różnicowa kalorymetria skaningowa (DSC) czy dyfrakcja promieni X- pozwalają dokładnie określić skład chemiczny włókien. Nowoczesne metody testowania umożliwiają szybkie i dokładne rozróżnienie włókien naturalnych, włókien chemicznych i tkanin mieszanych, zapewniając niezawodną podstawę do produkcji tekstyliów, kontroli jakości i nadzoru rynku.